🪶
Algoritmik Panoptikonda Epistemolojik Yalnızlık: Geç Kapitalist Arzu Semiyotiği ve Muhafazakar Narsisizm
Kaynak: Götüm
Muhafazakâr kimliğin performatif iskeleti, Götümflix ana sayfasının saffik-kodlu görsel bombardımanı altında birden çöker. “Evlenecek düzgün erkek kalmadı” sığlığındaki kabilevi ağıt, piyasanın erkek arzını değil, öznenin kendi libidinal haritasını ve mevcudiyetinin ontolojik krizini ifşa eder. Algoritma, bilinçdışının en sadık muhbiridir; izleme geçmişi, mikro-duraklamalar ve tıklama verileri, muhafazakâr maskenin altında yatan erotik tercihleri soğukkanlılıkla sıralar.
Bu durum, geç kapitalizmin arzuyu nesneleştirme biçimindeki epistemolojik kırılmaya işaret eden klasik bir cognitive dissonance örneğidir: Kamusal alanda ahlaki muhafazakârlık performansı sergilenirken, özel ekranda queer libidonun görsel tahakkümüne teslim olunur. Gilles Deleuze’ün kontrol toplumları kavramsallaştırması üzerinden okunduğunda; Götümflix, postmodern panoptikonun en kibar biçimidir; yargılamaz, yalnızca yansıtır. Kapak resimlerinin saffik-yoğun hale gelmesi ideolojik bir “açılma” değil, veri mimarisinin arzunun akışkanlığını spekülatif bir meta haline getirerek sunduğu algoritmik aynanın acımasız dürüstlüğüdür.
Muhafazakârlık burada sarsılmaz bir inanç değil, basit bir status signal işlevi görür. Neoliberal biyopolitika eril hegemonyanın krizine karşı evlilik kurumunu mülkiyet odaklı bir sığınağa dönüştürürken, “düzgün erkek” tanımı arzuyla çelişen bir ideal-benlik inşasından ibaret kalır. Algoritma bu yapay inşayı saniyeler içinde deler; kurgusal bir muhafazakar CEO profilinin sığ pragmatizmi ile kitlesel ajitasyonun aynı madalyonun iki farklı yüzü olduğunu teşhir eder.
Sonuç: Muhafazakâr kimlik, medya tüketiminin çıplak verisi karşısında nuked because of hypocrisy. Algoritmik ayna survives because it does not moralize. Toplumsal performans still enforces the mask — ta ki Götümflix ana sayfasındaki o kapsayıcılık simülasyonu maskeyi tamamen yırtana kadar.
Leave a Reply